Gisteren was Vandaag Morgen

Gisteren
was Vandaag
Morgen

Tussen licht
en
donker
verbinden

Brug
van nu
naar ooit

Nu
is alles
wat er is

Samen dragen
wat ondraaglijk is
Lichter maken
kan alleen de tijd

Morgen
is Vandaag
Gisteren

23 juli 2014. Dag van Nationale Rouw #MH17

Vision Quest

In 2004 ben ik afgestudeerd als transpersoonlijk counselor. In mijn opleiding heb ik kennisgemaakt met het shamanisme, dat ik sindsdien heb omarmd in mijn leven. Ik heb de shamanka in mijzelf (h)erkend en mijn shamanistische naam gedroomd. Klanken die klonken als ‘Mai-den-dahna’. Ik vond uit dat dit, in de taal van de Shoshone-indianen, betekent ‘the one who is said to set something down’ (vrij vertaald). Het beeld dat hierbij hoorde is ‘witte bufffelkalf-vrouw’. Het hele verhaal heb ik beschreven, mocht je geïnteresseerd zijn… :-) Sindsdien wist ik dat ik ooit een Vision Quest *) zou doen.

Dit jaar word ik 49 jaar. De ‘heilige 7 x 7′. In het boekje ‘Nog Vele Jaren’ van Hans Korteweg staat beschreven:

“Er is een grote maatschappelijke behoefte aan datgene wat uit stille aanschouwing ontstaat. Men kan merken hoezeer de natuurlijke wijsheid, die de afgelopen jaren persoonlijk is geworden, wordt gewenst. (…) De werkelijke wijze rechter kent in zichzelf terdege de spanning tussen creativiteit en wet, ritme en maat. Alle categorische antwoorden zijn hem vreemd. Ook in het eigen bestaan.”

Na het turbulente 2013, waarin ik me vol overgave heb gestort in het bouwen, het neerzetten, het concretiseren, is een tegengestelde beweging ontstaan. Verstilling, behoefte om te luisteren, de ‘psychologische poot in mijn carrière’ die opnieuw roept… Wie ben ik? Wat kom ik doen? In mijn leven is een aantal zeer intense bewegingen gaande. Alles-doordringend, veranderend. Het gevoel van ‘re-wiring’, opnieuw bedraad worden of iets dergelijks. Eigenlijk niet eens in woorden te vatten. Ik ervoer meer en meer de behoefte me in mijzelf terug te trekken en te luisteren. Me te concentreren op die stille stem in mij.
Ik besloot dat het tijd is voor de Vision Quest die al tien jaar op mijn bucket list staat. In juni vertrek ik een week naar Frankrijk om daar vier dagen en vier nachten op een berg te zitten. In m’n eentje. Met alleen water… Gelukkig wel in een georganiseerd verband, die (westerse) veiligheid vind ik toch prettig… ;-)

In de aanloop naar de quest kreeg ik van de organisatie de opdracht een ‘Medicijnwandeling’ te maken. Eén etmaal, van zonsop- tot zonsondergang in de natuur verblijven, en daarbij geen vast voedsel te gebruiken. Watervasten, zoals dat zo mooi heet. Woensdag 14 mei had ik vastgesteld als dè dag. Jee… wat duurt dát lang, zeg, zo’n etmaal in deze tijd van het jaar. Van 05.59 tot 21.22 uur ben ik gaan wandelen in park De Hoge Veluwe. Schitterend! Maar… geen epifanie. Geen ‘spirits’ whatsoever. Geen grote tekenen…


Ik had geen last van mijn lege maag. Ik had des te meer last van mijn volle hoofd. Tjonge, wat een neurotisch gedoe in mijn hoofd. En hoe lastig is het om de gedachten te laten zijn voor wat ze zijn en ze niet te volgen.

Zestien uur (en vier blaren) later was ik weer thuis. Het was stil(ler) in mij. Mijn lichaam was moe en mijn hoofd was leeg. Ik weet nog steeds niet precies met welke concrete vragen ik die berg in Frankrijk op ga. In mijn queeste wil ik vooral laten zijn wat is. Dat wat zich aandient de ruimte geven. De eenheid ervaren. Met mijzelf, mijn voorouders, mijn (ziele)geschiedenis en het Al. Van daaruit zullen antwoorden zich aandienen. Ik heb de wens de weg van de krijger te gaan en mag hiertoe vooral eerst met mijzelf samenvallen. It is time…

“Look deep into nature and you will understand everything better.” (Einstein)

*) In de wijsheidstraditie van de oorspronkelijke bewoners van Amerika trekt een stamlid, voordat hij krijger wordt, een viertal dagen en nachten in afzondering de natuur in. Zonder eten en met zijn heilige voorwerpen bij zich, luistert hij in stilte naar de stem van zijn voorouders, de stem van de spirits en van ‘Wakan Tanka’, de Grote Geest.
Deze vier etmalen wordt een Vision Quest genoemd. Een ‘passage to your soul’.

Nieuw…

Nieuwe maan, las ik. Wat een mooie start van een nieuw jaar! Petra Stam schrijft: “Nieuwe maan, een nieuw (kalender)rondje om de Zon, een nieuwe start en dé tijd om nieuwe deuren te openen! De nieuwe maan is een tijd van inkeer. Kijk even terug en vraag je af wat je hebt geleerd van de afgelopen periode. Wat was bruikbaar en neem je mee? Wat kun je beter achterlaten omdat het jou niet (meer) dient? Wat moet je anders doen, voordat je met een schone lei verder kunt?”

Oooh… het kwam gewoon door de Nieuwe Maan, deze start van dit jaar. :-)  De eerste uren heb ik daadwerkelijk besteed aan terugblikken, leren, aan meenemen en aan loslaten (overigens vóórdat ik bovenstaande had gelezen…) En een bijzonder jaar was het. Dromen, wensen, creatiekracht, nieuwe horizonten verkennen, uit mijn comfort-zône en daarmee in de ‘magie’… Neergezette intenties die vervuld werden. Nieuwe vrienden, nieuwe verbindingen, nieuwe samenwerkingen. Maar ook: (mijn) weerstand, (mijn) onmacht, (mijn) onbegrip en (mijn) zoeken.

Het blijft een kunst om alles te laten zijn wat het is, zonder oordeel, zonder ‘willen bezitten’, zonder ‘begrip’ van mijn mind. Voor de door mijn ego positief gelabelde ervaringen is dat niet zo moeilijk natuurlijk. Maar voor alles wat mijn kleine ikje níet wil, wat níet lukt, wat ik níet ‘heb’ ondervind ik wat meer weerstand in het ‘laten zijn’. En toch… als dat héél even lukt, als ik heel even mijn hoofd kan uitzetten en me alleen richt op wat ik ervaar… Dan beklijft vooral de dankbaarheid en de rijkdom.

2014… Een nieuw jaar van keuzes. De rijkdom van 2013 met me meenemend opnieuw verbinden met dat wat voedt. Kiezen ‘zonder achterdeurtjes’, zoals ik ergens zo mooi las. Nieuwe maan. Nieuw jaar. Een ‘betere versie van mezelf’. Aanwezig, open en ontvankelijk het leven nemen zoals het komt.

Ik wens je een in alle opzichten vervullend jaar, met dat wat je nodig hebt. Ik wens je een ‘peaceful’ jaar…

Foto: » like & share catharinaweb

“My innermost decisions, I cannot but obey…” (Leonard Cohen)

Zojuist ben ik teruggekomen van een zeer inspirerende workshop van Tenne von Nordheim, equitherapeut. Samen met mijn mooie dochter heb ik gewerkt met een geweldige Lippizaner hengst.

Paarden zijn een spiegel van ons gedrag, dat is bekend. Als ‘paardenmens’ wéét ik dat ook wel. De wereld van energie is ook niet onbekend voor mij. En toch… en toch… blijkbaar stap ik toch steeds in mijn zelfde valkuilen. Bijvoorbeeld: leiden door te doen. Want blijkbaar vind ik dat dat zo moet. Of vindt mijn systeem dat. Maar, heb ik daarmee dan nog het contact met het paard? Is er interactie? Luister ik ook naar hem?
Neen, dus. Dat werkt niet. Als ik het aan het ‘doen’ ben, dan verlies ik het contact. Dan ga ik te snel, neem te grote stappen en daarmee ben ik onduidelijk in mijn (energetische) communicatie.

Pas toen ik ‘milder’ werd, zachter, toen ik mijn intentie aan hem overbracht en hem ook de gelegenheid geef dat voor zichzelf te vertalen, pas toen werden we een team.

Hoe bijzonder om (andermaal) te zien dat leiden op deze manier echt werkt. Niet alleen mijn wil tonen, maar mijn intentie. Het lijkt zo vaak hetzelfde, in onze dagelijkse wereld, maar wat een groot verschil als ik dit gespiegeld zie door dit paard. ‘Wil’ werkt niet. Niet dat -ie dwars wordt, maar meer dat -ie gewoon lak aan me heeft. Zijn eigen gang gaat. Mij niet als leider accepteert.
Terwijl hij, als ik leid door mijn intentie, in verbinding, mij exact aanvoelt en doet wat ik graag wil.

Hét grote verschil tussen wil en Wil.
My innermost decisions, I cannot but obey. Mijn intentie, die ik neerzet, ondanks al het andere dat ik daaromheen praat, zoek en vertel. Innermost, niet mijn wil, maar mijn Wil. Die niets te maken heeft mijn mijn ego, maar alles met mijn ziel. Mijn ego heeft te buigen. En het is aan mij om de respectvolle verbinding met mijn ego te behouden.

Ik kan niet anders dan gehoorzamen aan die stille, maar zó duidelijke beslissingen. Over en weer. Kome zoals het komt. In de overtuiging dat dan bij mij en bij de Ander mijn/zijn/haar Ziel antwoordt, niet mijn/zijn/haar Ego.
Zoals de Lippizaner en ik in perfecte harmonie liepen…

 

De blik van de ander


Het is de blik van de ander die mij opwekt tot mens

Martin Buber (1878-1965)

Het is dit citaat, waaraan ik moest denken toen ik het boeiende artikel van Barbara Fredrickson ‘Love 2.0‘ las. In dit artikel dat zij schreef voor CNN vertelt zij over de tien lessen die zij leerde in het schrijven van het boek “Love 2.0 ~ How our Supreme Emotion Affects Everything We Feel, Think, Do, and Become”. De rode draad hierin is dat liefde, zoals wij dat kennen, niets te maken heeft met de emotie die wij daaraan verbinden. Ze verzoekt haar lezer om voor een kort moment afstand te doen van de associaties die wij hebben met het woord ‘liefde’, en het zo vanuit een ander perspectief te kunnen zien: vanuit het lichaam, neurologisch.

Ze schrijft: ‘liefde, zoals je lichaam het ervaart, is een micromoment van connectie, dat je deelt met een ander’. Liefde is geen romance. Geen erotiek. Het is zelfs niet de speciale verbinding die je voelt met familie, kinderen of partner. Het meest significant: liefde is noch eeuwigdurend noch onvoorwaardelijk.

Dit micromoment wordt opgewekt door oogcontact.
Daarbij gaat het mijns inziens verder dan alleen een lichamelijke, neurologische ervaring.
Het oog is de spiegel van de ziel. “De blik van de ander, die mij opwekt tot mens.” De filosofie van Martin Buber en Emanuel Levinas beschrijft dat ‘De Oneindige’, Jahweh, ontstaat op het moment van onze ontmoeting. Het moment dat wij elkaar raken. Op het moment dat wij elkaar Zien.

Dat betekent, dat liefde zoals wij dat kennen (of beter: zoals wij het geleerd hebben te interpreteren en beschrijven) geen sentiment is, geen emotie. Liefde is een kracht, een wezenlijk en bestaand bewustzijn, dat een opening naar onze dimensie vindt op het moment dat twee mensen elkaar werkelijk zien.

Wie kent het niet? Zo’n moment van het kruisen van blikken met een volkomen onbekende, dat op dat moment iets raakt. Iets in beweging brengt, ontroert… Maar ook met bekenden en geliefden. Op het moment dat je elkaar werkelijk aankijkt, verder kijkt dan alleen ‘het oog’, dan opent zich een andere dimensie. Een dimensie waarin zoveel wetenschap en kennis ligt opgeslagen, waar je pas bijkunt op het moment dat je toestaat wat er op dat moment gebeurt.

In de film ‘Avatar’ (waarin de metafoor voor bewustzijn m.i. mooi wordt neergezet) komt dit begrip ook naar voren. In de taal die daarin gesproken wordt, Na’vi, heet het: “Oel ngati kameie”. I See You. Ik Zie Jou. Ik zie jouw essentie, ik zie wie jij werkelijk bent, ik sta toe dat mijn ‘mind’ en mijn hart zich openen voor datgene dat op dat moment ontstaat, waardoor Het zich kan manifesteren.

Jouw blik in de mijne
Adem in adem
Een dimensie opent zich en vindt de weg in onze existentie.

De blik van de ander, die mij opwekt tot mens.
I See You…

“Crisis… what crisis?!”, hoorde ik vanmorgen.

Het is natuurlijk al vaker gezegd: het steeds maar blijven benoemen van ‘de crisis’ houdt diezelfde crisis ook in stand, zo zegt men. Want… dat waar je je aandacht op richt, dat groeit. Dat klopt.

Tegelijkertijd is dat juist met het woord ‘crisis’ geweldig. Als je het vanuit de Chinese taal beschouwt, althans. De twee karakters waaruit het begrip gevormd wordt, bestaan uit de tekens voor ‘gevaar’ en ‘kans’. Ook dat is vaker genoemd.

Vanmorgen hoorde ik op de radiozender Sublime.fm de uitroep: “Crisis… what crisis?!” Dat in reactie op het mooie initiatief in Rotterdam om Hofpoort op 21 en 22 juni om te bouwen tot een 24-uurs stad. Een geweldig initiatief dat laat zien hoe je innovatief kunt omgaan met leegstaande kantoorpanden. De presentator merkte op dat de crisis hierin juist de creativiteit stimuleerde.
Precies!

Een andere mooie vorm van omdenken kwam ik van de week tegen op de pas gelanceerde website van een mooie nieuwe onderneming. Daarin staat: (…) “Bijzonder Beheer is GEEN bedreiging, het is een kans omdat dan eindelijk de mensen aan tafel zitten die je aan tafel zou moeten willen hebben.”  
Geweldig. Hoe vaak wordt het begrip ‘bijzonder beheer’ niet gefluisterd uitgesproken, met gêne en spijt. Met een gevoel van crisis. Terwijl dat dus, aldus deze ondernemers, juist een kans betekent.

Op het moment dat je een ‘crisis’ ervaart, kun je twee dingen doen.
Je kunt in een hoekje gaan zitten, stoppen met alles en wachten tot het overwaait.
Of je gebruikt het als inspiratie. Je vindt uit wat nu eigenlijk echt belangrijk is in je leven. Wat is het dat je mist door die ‘crisis’? En hoe ga je vervolgens de weg vinden om dat tóch te bereiken?

Omdenken. Je richten op dat wat je wél wilt. De creatieve flow vinden en je laten meevoeren naar nieuwe mogelijkheden, hoger bewustzijn.
Crisis… what crisis?

 

Givers gain, “P2P”

C.G. Jung noemt het ‘synchroniciteit’ als je ‘zinvol toeval’ ervaart. De afgelopen dagen kom ik steeds weer varianten van het begrip ‘give is gain’ tegen. Vandaag las ik een inspirerende quote:

We make a living by what we get.
We make a life by what we give.

Winston Churchill

Kleine verschillen in woorden en een enorm verschil in betekenis. Het lijkt of dit begrip in deze tijd meer en meer voet aan de grond krijgt. Op de radio hoorde ik een bericht over een aantal jonge mensen die carrière gaan maken op Wall Street.
Om veel geld te verdienen.
Dat, wat al zovelen vóór ons deden.
Met dien verstande, dat deze jonge mensen het geld dat ze verdienen niet gaan investeren in dure auto’s, een zeiljacht en nóg maar een vakantie, maar in goede doelen. Niet geld storten op de rekening van een instantie (waar misschien de strijkstok regeert), maar zelf, als een ‘secret millionaire’ investeren en man-to-man helpen.
Niet (alleen) B2B, maar “P2P”. Person to Person.

Samenwerkingsverbanden die er samen de schouders willen zetten, Die éérst – gratis – analyses maken en een adviesgesprek voeren, die geloven in klanten die willen betalen voor geleverde resultaten in plaats van ‘uurtje factuurtje’. Eerst geven dus. En daarmee winnen. Niet eens voor zichzelf, maar voor de creatie van een wereld die voor iedereen eerlijk is. De 3 P’s. Niet die van de marketingmix, maar die van ‘People, Planet, Profit’. Niets mis met winst maken. Niets mis met geld verdienen. En… dat aanwenden voor het grote geheel.

Ik merk, dat ik enorm veel energie krijg van dit soort initiatieven. U ook?

Zullen we het gewoon gaan doen?
Let’s (g)(l)ive!

 

@Nic Stoetman Photography© ”Soft” by Nic Stoetman Photography

Metaview

Deze week had ik het genoegen het luchtruim te mogen kiezen…  Onder de kundige begeleiding van een bevriende gezagvoerder vloog ik in een Piper Archer2 PA28-181. Ik voelde me licht, vrij. Blij en krachtig. Letterlijk in flow.

Ik realiseerde me hoe anders de wereld eruit ziet als mijn perspectief verandert. Ineens zag ik patronen die ik niet zie als ik er met mijn voeten middenin sta. Wegen, kruispunten en verbindingen waarvan ik niet wist dat ze er waren. En hoe ze zich tot elkaar verhouden. Realiseerde ik me hoe klein onze wereld eigenlijk is. Hoe prettig het is om letterlijk afstand te nemen van ‘het geneuzel daarbeneden’. De driedimensionale vrijheid te voelen met als enige beperking de technische grenzen van het vliegtuig.

Het werk dat ik doe, is vergelijkbaar.
Ik ben letterlijk de afstand die de ander heeft tot zijn/haar eigen werk. Als Personal Assistant heb ik de overview, de metaview, op de dag en de processen van degene met wie ik werk. Bezie ik alles vanuit een ander perspectief en zie ik wegen, kruispunten en verbindingen die mijn collega niet ziet. Omdat hij/zij er ‘middenin staat’. Heb zicht vanuit de metaview en heb ik afstand tot ‘het geneuzel daarbeneden’ en ben ik daarmee in de gelegenheid, binnen ‘de technische grenzen’, structuur aan te brengen en te organiseren.

Als redacteur heb ik afstand tot de tekst die de ander heeft geschreven. Kijk ik met een nieuwe, andere blik en vanuit een ander perspectief. Zie ik wegen, kruispunten en verbindingen die voor de auteur zelf niet zichtbaar waren. Heb zicht vanuit de metaview en heb ik afstand tot ‘het geneuzel daarbeneden’. Waarmee ik een tekst to-the-point en correct kan maken.

Wat een mooi vak.
Werken vanuit de metaview…

Metaview

Metaview

 

Vertrouwen

“Ik vind het heel bijzonder dat Marianne mij haar vertrouwen schenkt dat dat ook gaat lukken”, schrijft Arjan de Putter van De Gele Ballon in zijn Blog over de ruiltransactie ‘ruilen op de pof’. Die woorden raken en blijven rondzweven in mijn hoofd.

Is dat bijzonder? Eigenlijk niet, vind ik. Want is vertrouwen niet dé basis voor zakendoen? Een basis voor welke relatie dan ook, of, om het nog groter te maken, de basis van ‘life itself’ om het eens heel groot te maken… Iedere stap die je zet, doe je vanuit het vertrouwen dat die stap je ergens brengt. Zelfs als je niet weet waar je heen gaat. Iedere nacht doe je je ogen dicht, vanuit het vertrouwen dan de zon morgen weer op gaat. Iedere uitademing doe je, vanuit het vertrouwen dat er wel weer een inademing volgt. Daar denk je niet over na. Meestal.

En dan ineens zo’n zin. Wat maakt het vertrouwen in deze context dan wel bijzonder? Het is eerder andersom. Het eerste vertrouwen in dit proces is ontstaan in Arjan zelf. Had hij geen vertrouwen gehad in het ruilproces van de gele ballon tot de Saab 9-5, dan was hij er nooit aan begonnen. Iedere deal die hij aanging, deed hij vanuit het vertrouwen dat het hem een stukje dichter bij het doel zou brengen. Sterker nog, iedere bijkomende actie (denk aan de rekenles) doet hij vanuit het vertrouwen dat het iedereen iets oplevert. Geven loont. Dus ook het geven van vertrouwen.

En dan deze deal. Het is zó leuk! Alleen al het feit dat Arjan aan mij heeft gedacht als mogelijke redacteur. Het feit dat Edwin de Kuiper van Nieuw-Initiatief, de auteur van het e-book, mij zijn ‘geesteskind’ toevertrouwt… Hoe gaaf is het om niet alleen een ontzettend leuke klus te mogen doen en óók nog te mogen vragen wat ik wil. Grappig overigens om te merken dat het concreet maken van wat ik eigenlijk wens, veel meer met me doet dan ‘gewoon geld vragen’. Maar dat is een ander verhaal.
En hoe gaaf is het, om dan andere verbanden te zien ontstaan. Zoveel lijntjes tussen zoveel mensen die uiteindelijk iedereen opleveren wat nodig is op dat moment.

Uiteindelijk is deze ruil tot stand gekomen in een soort driehoeksverhouding, met als verbindende factor Staples Office Center in Almere. Deze bleek de toegevoegde waarde van de Mystery Experience Scan goed te kunnen gebruiken. En wat heeft Staples zelf in overvloed? Juist…

En zo ben ik de gelukkige eigenaar van een Office 2013-pakket én een Samsung Galaxy SIII. Heeft Staples straks inzicht in de klantbeleving in haar vestiging(en). Hebben de heren van Customer Dreams hun vergaderarrangement van de Bilderberggroep. Heeft de Bilderberggroep zes dozen mooie wijn ontvangen van Slot-Kleverkamp, dat op zijn beurt… enfin, alle transacties zijn te lezen op de site van De Gele Ballon. Allemaal blijken van vertrouwen die toch echt begonnen zijn bij het rotsvaste vertrouwen van Arjan de Putter in niet alleen de uiteindelijke uitkomst (die Saab), maar vooral het vertrouwen in het plezier van de weg er naartoe!

Zakendoen… kwestie van vertrouwen

 

Wat hebben dansen en business met elkaar te maken?

Gisteren heb ik mij voor het eerst in lange tijd weer gewaagd aan het ‘ballroomdancing’. Door een gelukkige omstandigheid mocht ik in een besloten gezelschap de ‘spare’ zijn en heb een hele avond heerlijk gedanst.

Natuurlijk was dit ook een avond van netwerken. Dat is tenslotte wat men doet, als (beginnend) ondernemer. De hele dag, iedere dag. Leuk!

Vanmorgen liet ik alles de revue nog eens passeren en mij trof ineens de mooie metafoor van het dansen in relatie met de zakelijke diensten die ik aanbied. In het klassieke dansen wordt de dame geleid door de heer. Hij bepaalt waarheen en welke passenseries worden gedanst. De heer bepaalt überhaupt of je danst of niet, maar dat is een hoofdstuk apart.

Het lijkt alsof de heer daarmee echt ‘leading’ is. Echter, zonder de dame is de heer helemaal niets. Een alleen-dansende heer op een dansvloer ziet er wat sneu uit, nietwaar?
En… belangrijker, de kwaliteit van de dame in kwestie doet de heer, of eigenlijk beter, het paar, al dan niet schitteren. De heer kan nog zo’n sterke danser dan wel sterke leider zijn; als de dame niet of niet goed volgt, lijkt het nergens op.

Synergie door te volgen dus.

Dat is precies wat ik in mijn professie van (interim) Executive Assistant doe. Volgen. Lichtvoetig en subtiel aanvoelen welke ‘passenserie’ mijn partner wenst te maken. De beweging inzetten als hij deze eigenlijk alleen nog maar gedacht heeft. Reageren voordat hij daadwerkelijk start, zodat wij als paar een geheel worden. Zodat wij als paar méér zijn dan twee.

Intuïtief.
Synergetisch.
Krachtig.

The dance of businesslife

Personal and Executive Assistance in pure form | www.draanen.com